نگهداری و مراقبت گیاه موز
نگهداری و مراقبت گیاه موز
نگهداری و مراقبت:
تراکم:
تراکم کاشت به عوامل زیر بستگی دارد:
1- توپوگرافی
2- اندازه رقم کشت شده
3- بافت خاک، حاصلخیزی و برنامه کود دهی
4- ریزش باران، زهکش و آبیاری (مناطق پر آب کشت متراکمتر و بالعکس)
5- حضور کنده درخت و یا وجود سیستم های آبیاری و زهکشی که کشت منظم را محدود می کند.
6- مدیریت (مکانیزاسیون، سمپاشی و غیره)
7- برنامه هرس که تعداد جمعیت را مشخص می کند.
8- روش کنترل علف های هرز (کشت متراکم، علف هرز کمتر)
9- مقاومت به خسارت باد و بادشکن (کشت متراکم تر نسبت به باد مقاومتر است)
10- فاکتورهای اقتصادی و این که موز قرار است وزنی به فروش برسد و یا این که کیفتیت میوه تعیین کننده است (کیفیت بهتر با تراکم کمتر).
فواصل بوته ها در هنگام کشت برای کلنهای بزرگتر 5/3-3 متر و برای کلنهای کوچکتر فاصله کمتر در نظر می گیرند. کشت به سیستم مثلثی تعداد گیاه را افزایش می دهد. امروزه کشت متراکم بیشتر توصیه می شود چرا که مدیریت فشرده و دقیق استفاده از کلنهای کوتاه تر و افزایش تحویل میوه از طریق وزنی به صورت جعبه های حاوی دست ها امکان این کار را فراهم آورده است.
زمان کشت:
زمان کشت بستگی به آب و هوای منطقه دارد. در مناطقی که فصل بارندگی و فصل خشک دارند، در ابتدای فصل بارندگی بوته ها کشت می شوند (البته اگر آبیاری انجام شود، فرقی نمی کند). زمان کشت می تواند بستگی به زمانی داشته باشد که قیمت محصول حداکثر است. در چنین مواقعی زمان کشت را طوری تنظیم می کنند که محصول در فصل مناسب از نظر قیمت موز برسد.
موز را معمولاً درون گودال می کارند. گودال در خاک های سنگین باید عمیق باشد. کود دامی یا کمپوست باید در گودال ریخته شود. نهال باید کاملاً تازه باشد. ابعاد گودال به این صورت است که گودال دارای عمق 50-45 سانتی متر و عرض 45 سانتی متر می باشد. جوانه های پاجوش یا جوانه روی تکه های کورم باید 30-25 سانتی متر زیر سطح خاک باشد. کاشت سطحی ممکن است منجر به افتادن گیاه شود. پاجوش یا کورم گاهی اوقات با فرم آلدئید 5 درصد ضدعفونی می شود. از دی الدرین و الدرین می توان برای کنترل کرم دالان کن استفاده کرد. همچنین از سم dibromo-chloropropane برای کنترل نماتدها استفاده می شود. علف های دائمی باریک برگ از خطرناک ترین علف های هرز مزارع موز هستند که قبل از کشت و بعد از کشت باید با آن ها مبارزه کرد. بوته موز نسبت به کاربرد علف کش های هورمونی بسیار حساس می باشد. استفاده از مالچ گاهی اوقات توصیه می شود.
هرس موز:
هرس موز به این صورت است که پاجوش های ناخواسته را از سطح زمین قطع می کنند و یا اینکه قلب آن ها (نقطه رویشی) قطع می کنند. معمولاً به تعداد 2-1 پاجوش اجازه داده می شود تا همراه بوته اصلی رشد نمایند. میزان هرس بستگی به عوامل چندی از جمله تراکم کشت، رقم و بازار فصلی دارد و در جاهایی که نیاز به میوه موز به عنوان یک غذای اصلی مطرح باشد، هرس صورت نمی گیرد. در شرایط حاصلخیزی متوسط تنها به یک پاجوش اجازه رشد داده می شود. گاهی اوقات به گیاه اجازه می دهند تا تمام پاجوش های سالم آن رشد کنند و وقتی که ارتفاع آن ها به 45 سانتی متر رسید، قوی ترین آن ها را انتخاب نموده و بقیه را قطع می کنند. پس از آن هر دو ماه یک بار پاجوش ها را قطع می کنند. هرس باید به نحوی مدیریت شود تا زمانی که گیاه اصلی تولید گل آذین نمود، گیاه دختری حدوداً تا ارتفاع برگ آخری گیاه مادری بلند شده باشد و در این موقع باید یک پاجوش ثانویه (گیاه نوه) باید همراه دو گیاه دیگر باشد که ارتفاع آن حدود 30 سانتی متر بالای سطح خاک باشد تا تضمین کننده محصول بعدی باشد. گاهی اوقات خاک پای بوته ها را بالا می آورند (خاک می دهند) تا مقاومت آن ها را در مقابل باد افزایش دهند.
آبیاری:
گیاه موز به 25 میلی متر آب در طی یک هفته نیاز دارد. در برخی کشورها بارندگی کفایت می کند، در حالی که در کشورهای دیگر آبیاری این نیاز را تأمین می کند. آبیاری به طرق مختلف نشتی-کرتی (غرقابی) و بارانی صورت می گیرد که اولی بهتر است چرا که در روش دوم اتلاف آب و در روش سومی باد تعیین کننده میزان آب دریافتی خاک است.
برنامه کودی:
بوته موز نیاز قابل توجهی به کاربرد عناصر معدنی در خاک برای حفظ قدرت باردهی دارد. این گیاه نیاز بالایی به ازت و پتاسیم نشان می دهد. مراحل اولیه رشد بسیار حساس و بحرانی است چرا که بر روی تکامل بعدی گیاه تاثیر می گذارد. لذا مواد معدنی باید در زمان کاشت و یا در زمان ظهور پاجوش ها به خاک داده شوند. ازت در دفعات و در فواصل کم به خاک داده می شود. فسفر و پتاسیم را می توان در گودال کاشت قرار داد و بعد از آن هر سال دو بار آن ها را به کار برد. میزان فسفر خاک باید به صورت P2O5=20 ppm، پتاسیم به صورت K2O=300 ppm باشد. برای تجزیه گیاه به منظور تعیین نیاز آن از برگ سوم از طرف داخلی ترین برگ به طرف بیرون استفاده می شود. کاربرد نیتروژن حتی در خاک های حاصلخیز نیز موجب رشد بهتر گیاه می شود و عکس العمل گیاه نسبت به کاربرد آن اقتصادی و معنی دار است. اوره به میزان 250 کیلوگرم به صورت محلول 2-1 درصد از طریق آبیاری بارانی هر 3 ماه یکبار در امریکای مرکزی استفاده می شود. میزان پتاسیم بستگی به منطقه دارد. در خاک های غنی نیازی نیست در حالی که در خاک های فقیر تر 150 کیلوگرم پتاسیم در هکتار توصیه می شود. در نقاط مختلف جهان نوع و میزان کودهای مصرفی متفاوت بوده و بستگی به شرایط خاک منطقه دارد.
 

نوشته شده در 29/11/1392 سه شنبه ساعت 04:51:10 توسط مریم خانی


بازگشت به صفحه میوه کاری


امتیاز شما به این مطلب

در کادر زیر نظر خود را درج نمایید




 refresh
کد امنیتی را وارد نمایید
روش فعالیت در انجمن کشاورزی


فن پیج فیس بوک بساک
 

فن پیج انجمن متخصصان کشاورزی بساک

 

 


همه چیز در مورد پسته
همه چیز در مورد انجیر
پر بازدید ترین خبرهای کشاورزی